贤者之孝二百四十首·孟武伯

xián zhě zhī xiào èr bǎi sì shí shǒu mèng wǔ bó
贤者之孝二百四十首·孟武伯

fù mǔ zhī ài zǐ, xīn hū wéi jí yōu.
父母之爱子，心乎惟疾忧。
kě néng bù zì ài, ér rěn shǐ qīn chóu.
可能不自爱，而忍使亲愁。